Piaskowa pustynia w środku miasta

Miejski Park Przyrody Wydm Lagoa da Conceição – brzmi poważnie, urzędowo, ale tak naprawdę to po prostu ocean piasku w sercu Florianópolis. 700 hektarów, które wyglądają jak kawałek Sahary wrzucony między lagunę a wschodnie plaże. Gdzie nie spojrzę, wszędzie wydmy, raczej łagodne, niż strome, porośnięte krzaczkami, kwiatkami i otoczone zielonymi wzgórzami.

To miejsce nie tylko cieszy oczy – ma też duże znaczenie dla miasta: chroni źródła wody, jest domem dla ptaków wędrownych, jaszczurek i roślin, które potrafią ukrywać w sobie dziesiątki gatunków owadów. Brazylijczycy szczycą się tym parkiem, a turyści kochają go za sandboarding. Tak, nie tylko w Andach czy Alpach można jeździć na desce – tu zjeżdża się z wydm na piasku. Niektórzy elegancko, jak surferzy. Inni, jak ja, bardziej tarzając się niż sunąc. Ale radości tyle, że piach w zębach przestaje przeszkadzać.

Oficjalnie park powstał w 1988 roku, żeby powstrzymać budowę domów i hoteli. W 2018 jeszcze go powiększono, żeby chronić kolejne źródła wody i plażę Campeche. Teraz to już nie tylko atrakcja turystyczna, ale i symbol miasta – bo Florianópolis ma dwie twarze: z jednej strony gwarne, modne plaże, a z drugiej – takie cuda natury, które każą ci usiąść w ciszy i patrzeć, jak mgła znika znad laguny.

Wstaję przed świtem, trudno powiedzieć: "budzę się", mam wrażenie że ciągle śpiąc brodzę po kolana w piasku. Wokół resztki atlantyckiego lasu, nade mną niebo, a pode mną piach, piach i piach. Siadam więc na nim i czekam na świt, na słońce. Gdy ono już na niebie, przychodzi Lucas z termosem i matero. Yerba się skończyła, więc zamiast matero dziś przyniósł zwykłe szklanki z herbatą. 
W tym pejzażu nawet herbata smakuje jak coś niezwykłego i daje siłę ta jak słońce, codziennie zaczynające świat od nowa. Czasem ktoś przyjdzie i ćwiczy jogę, czasem przebiegnie pies z właścicielem. Ale generalnie – spokój i cisza.