Są takie popołudnia w Florianópolis (czyli „Floripie” – tak mówią ci, którzy już zdążyli się tu zakochać), kiedy wszystko zdaje się być w idealnym balansie między chaosem a słońcem. Ulice centrum tętnią życiem, ale nikt nigdzie się nie spieszy. Jakby całe miasto było na zwolnionych obrotach – trochę jak blender, który już skończył miksować, ale jeszcze przez chwilę mruczy.
W centrum Floripy dźwięki mieszają się jak dobrze przyprawiona feijoada: od stukotu szklanek w kawiarniach, przez głośne „belezaaa?” rzucane znajomym, po subtelne „ssszzzz” smażącego się pastela z krewetkami. W tle szumi ocean, ale tak leniwie, że trudno uwierzyć, że to ten sam Atlantyk, który gdzie indziej wali falami o skały jak perkusista po trzeciej kawie.
Budynki – trochę kolonialne, trochę współczesne, jakby architekci nie mogli się dogadać, ale ostatecznie wyszło im całkiem stylowo. Kolory? Od turkusów i fioletów po żółcie limonki, wszystko w tonacji „dobrze się tu żyje”. Ludzie ubrani tak, jakby każdy moment mógł się skończyć tańcem: klapki, uśmiech i zero pośpiechu.
A nad tym wszystkim – wiatr. Ten lekki, morski, co rozplątuje włosy, przynosi zapach soli i brzmienie muzyki z sąsiedniej ulicy, gdzie ktoś właśnie zaczyna grać sambę. Wtedy Floripa naprawdę żyje.
I kiedy słońce powoli zanurza się w błękitnej wodzie po stronie północno-zachodniej, człowiek dochodzi do wniosku, że Floripa nie jest miejscem. To stan ducha – taki, w którym kawa smakuje lepiej, wiatr brzmi ładniej, a życie ma zapach limonki i świeżej ryby.
No comments:
Post a Comment